Nou hier komt het dan eindelijk. Mijn verhaal over de 15 daagse trektocht door de Himalaya, Mt Manalsu.

Eerst van Kathmandu naar een dorpje gereden met de bus. Uiteraard is ook dit niet zoals in NL. De busreis duurde ong 7 tot 8 uur en was extreem hobbelig door de bergen en lang diepe ravijnen. Met mijn hollandse lange benen raakte mijn knieschijven de stoel voor mij steeds wat op een gegeven moment gewoon erg pijn deed. Wat ook anders is; is dat in Nepal de bussen voorzien zijn van radio die de hele rit luidekrakende (...)muziek afspeelt. Ook gaat het inhalen van andere weggebruikers iets anders hier. Met vol gas erlangs terwijl we in een blinde bocht de afgrond zien van soms wel 30M diep. Jah.. ik moet eerlijk toegeven dat ik het soms best benauwd had en wat angstzweet los liet. Maar we hebben het gehaald. we zijn er eindelijk, dacht ik. We moesten nog 2 uurtjes lopen om in Baserie aan te komen, een plaatsje waar de meeste gidsen van dit bedrijf zijn opgegroeid.

Hier heb ik Ben from Swiss, Linda en Karin from Sweden weer gezien. Hun had ik al eerder ontmoet in the office van deze organisatie en met hun ga ik deze trek doen. Eerder hadden we al een supergezellige avond gehad.

Nadat we hebben mogen aanschouwen hoe de kop van een geit eraf gehakt werd zijn we naar de school geweest waar Ben een week les heeft gegeven. Ik werd als koning ontvangen en voor ik het wist was er een hele eerbetoon en zegening voor ons allen. We werden versierd met kleuren, sjaalen en hoeden. Compleet in het middelpunt van belangstelling tussen ongeveer 400 kinderen werden we gezegend voor een goede reis rond Manaslu.!! WOW..!!!

‘s Avonds geit gegeten met Dal Bath. De volgende ochtend wakker geworden boven de stallen in de buitenlucht met een uitzicht (......) !!!! Ja sorry kan ik niet beschrijven. Meer dan 15groene hogebergen met een doorbrekend zonnetje. weer WOW. Na een ontbijtje van aardappelen en rijst klaar gemaakt om op pad te gaan.

1e dag trekken, niet lang, 5 uur ong. Het was zwaar maar te doen. Langs hoge bergen en diepe ravijnen over smalle padjes. Om elke hoek of bocht weer een nieuwe onbeschrijfelijk uitzicht wat zelfs niet duidelijk gemaakt kan worden met foto's. 5 uur later hebben we (Ben, Linda, Karin en ik) onze kleding gewassen in de rivier onder een waterval en zelf ook een goed bad genomen. ‘s Avonds Dal Bath. Dit is een gerecht met vol rijst. heel veel rijst. Voor NLse begrippen voor 2a3 personen rijst is hier makkelijk voor 1 pers. Dan heb je een klein beetje groente of aardappel. als je geluk hebt heb je beide. Ook heb je standaard een kop lentil. Een soort soep/saus. Dit gooi je over je rijst en jeeet dit prutje met je rechterhand.

dag 2. gaat nog steeds prima. Heel zwaar natuurlijk met veel zon. Maar naar omstandigheden erg goed. Veel ezeltjes die hier als vracht verkeer dienen omdat de paden onbegaanbaar zijn voor auto's en zelfs voor motors. Het pad zelf, zand, steen, rots of kiezel. langs een wilde turquoise rivier die soms gelijk aan het pad is maar soms loop je er 30 tot 40M boven. Uitglijden moet je niet doen, Kans is groot dat je het niet overleefd. Door open kale rots gebieden of groene jungle weggetjes, het is hier allemaal. Kabelbruggetjes van metaal over de woeste rivier. Deze waren goed te doen maar een paar dagen later kwamen we in een gebied waar we over houten bruggetjes moesten. Enge houten bruggetjes, de bruggetjes waar Indiana Jones geheid doorheen gezakt zou zijn maar waar ik natuurlijk probleemloos overheen liep.

Na een paar dagen werd Karin wat ziekjes. gewoon een griepje maar wel een beetje oppassen in deze omstandigheden. In de avonden veel gekaart en de Hindoe godShiva geëerd. Gewoon erg gezellig met zijn alle.!

Over een paar dagen komen we in het Manalsu nationaal park, dan gaat het echt gebeuren. We hebben al wel wat sneeuw gezien wat voor mij al wel bijzonder was maar wat in het algemeen niet bijzonder is. maar relatief lage bergen voor dit gebied. rond de 5000 en 6000. Wij liepen door de valleien hiervan.

Het gaat minder goed met Karin helaas. Ze is steeds ietsjes zieker en op de 5e dag was het echt raak. in ademnood maakten haar longen het geluid van een doodgaand dier. Zonder energie kon ze alleen maar op bed blijven liggen met 3 lagen termo kleding en nog te rillen van de kou (terwijl de rest rondliep in T-shirts en korte broeken) enze hadhet gevoel alsof ze een mes tussen haar ribben had. Ja... Het was nu tijd om een rescu Helikopter te laten komen. Enkeltje ziekenhuis voor Karin. Linda en Ben gingen met haar mee. Ik bleef alleen achter met 1 gids en 1 porten(iemand die alle spullen sjouwt) we waren in een groep van 9 man. nu waren we met zn 3e. Later bleek dat ze een dubbele long infectie had+ een plunoomen geïnfecteerd bloed hierbij kwam ook nog eens dat ze parasieten in haar maag had. ja. 1 dag later een heli en ze had het waarschijnlijk niet overleefd.!! Gelukkig is ze er nu (na 8 dagen ziekenhuis) weer helemaal bovenop en gaat het goed met haar.!

Een paar dagen later was het dan zover. het begon keihard te regenen en ‘s avonds te sneeuwen. De volgende ochtend lag er ongeveer 5 cm sneeuw in een laag gelegen gebied (ong 2500m) zelfs de lokale bevolking maken dit maar zelden mee. Het was glad steil maar redelijk warm de volgende dag. Maar wat een uitzicht. :D Prachtig. Na een paar uur lopen door een sprookjesachtig bos met watervalletjes en sprekende dieren kwamen we eindelijk uit de bosbos omgeving en kreeg ik kippenvel.!! Ik was er... Ik was er echt..links rechts voor en achter mij.. Ik stond midden in de Himalaya tussen de gigantisch hoge bergen. Met een traan over mijn wang kon ik alleen maar hijgen en rond kijken. wat ongelofelijk mooi (......) tussen de 6/ 7000M+bergen stond ik daar te staan,en boven alles stak de koning van het gebied uit met zijn indrukwekkende 8163M. De Manaslu.!! Ik zelf was nu nog niet eens zo hoog ergens tussen 3 en 4000m. Ik heb een 360graden filmpje van dit moment gemaakt en zal zeker proberen om die op deze site te zetten. Maar dan nog.. Julie hebben geen idee hoe het is om hier tussen te staan.!! Deze ervaring is niet te beschrijven en zelfs niet op camera vast te leggen. Maar ik heb hem toch.!!

Doorgelopen over 10 tot 15cm dikke sneeuwpaden tussen de ezels en de yak's door. Over weggespoelde paden een nieuw pad zoekend. dit voor ongeveer 2 dagen.

De dag voor 'Larke pass'gelukkig mijn batterijen van mijn fototoestel kunnen opladen. Larke pass is de pass waar het allemaal om draait in mijn trip. Dit is het hoogste punt voor mij met 5150 of 5250 (jah op geen een map is het precies duidelijk hoe hoog welk dorp of welke berg precies is) Maar alles boven de 4000 is behoorlijk hoog.

De dag voor Larke Pass. We hebben overnacht in een plek genaamd dharmsala op ongeveer 4400m hoog in de sneeuw. Nou lekker slapen voor morgen dacht ik. Morgen de zwaarste en langste dag met 8 uur lopen. Dharmsala is geen dorp.. Het is een verlaten vervallen huisje in de middle of no ware. Prachtig uitzicht zoals dat ik dat de laatste 4 dagen heb maar koud.. IJskoud! In dit huisje heb ik mijn tentje opgezet. Maar met een temperatuur van -15 of kouder heb ik letterlijk geen moment kunnen slapen. Zo koud heb ik het nog nooit gehad. De volgende ochtend wakker geworden en de zonsopgang gezien in de Himalaya. Niet omdat ik het wou zien maar omdat we vroeg weg moesten voor onze lange dag. Eerst van 4400 naar 5150m voor 4 uur lang zonder goede nachtrust en te vroeg in de ochtend. Hierbij kwam ook nog eens dat het door de eerdere sneeuwval wel 30cm hoog was. Dit was erg zwaar voor een mens. en al helemaal voor een Hollander die totaal geen bergen gewend is. Ik was kapot.! Echt helemaal kapot.!

Maar ik was er 'Larke pass' Ik heb het gehaald. Wow.! IK heb het gehaald.!! Ik had mooie dingen voor gesteld te gaan doen deze reis. maar dit...

Helaas was Larke pass zelf niet helemaal wat ik had verwacht. Omdat we al langs en onder vele tempeltjes en poortjes waren gelopenhad ik dit dus ook hier verwacht. maar nee, er stonden een paar stokken in de grond met een paar vlaggetjes. 10 meter verderop een verlaten bouwval. Beetje jammer maar nu wel geleerd om geen inbeeldingen te maken voor je er bent. Ook wel jammer was dat nog geen 200m verder een veel hogere heuvel was (ja een heuvel in de Himalaya, dat kan!) en als we die hadden beklommen waren we dus nog 250m hoger. Maargoed. ONVERGETELIJK ..!!

Maar nog 4 uur te gaan nu alleen maar naar beneden. lastig lopen maar een stuk beter dan omhoog. Maar weer de hevige sneeuwval die het ons lastig maakte. Omdat de wind in een andere hoek stond aan deze kant van de berg was er nu sneeuw van wel 50cm hoog. Mijn broekspijpen en sokken letterlijk bevroren.Hoge sneeuw en steile paden naar beneden zoekend naar een plek om je voet neer te zetten. De bergwand was wel tot 70%steil naar beneden. Voet voor voeten met mijn bamboe stok prikkend opzoek naar een plek om te staan. Het leek wel alsof ik in 'National Geographic' stond. De 8uur dag werd een 10uurs dag. IJskoud zonder slaap en zonder lunch kwam ik gesloopt ik een dorpje aan. wat denk je, is het een ghost town. Gewoon niemand hier. Er was 1 deur open speciaal voor trekker. maar geen vuur en geen plek om je goed op te warmen. Uiteraard toch mijn kleding verwisseld om een verkoudheid te voorkomen en heel snel mijn bed opwarmen. Ongetwijfeld de aller zwaarste dag van mijn hele leven.!!

De dagen erna..Ik had het helemaal gehad. Ik was het zat, mijn voeten waren zacht en week en ik voelde nu ieder kiezeltje in mijn zool prikken. Er was zelfs een punt dat ik gewoon bleef staan en stond te bedenken hoe ik mijn eigen been kon breken omdat ik ook met de helikopter terug hou. Ik zat er echt helemaal doorheen. 12 dagen Dal Bath en noodle soep voor lunch. het uitzicht nog steeds ongelofelijke mooi maar ik had het ook wel weer gezien. Elke keer als ik opstond krampen ik mijn benen en lopen als een oud mannetje van de pijnen het ergste.. Ik moest nog 5 dagen.

Wassen in ijswater na 4 dagen en tandenpoetsen (zoals de foto op FB.) top ervaring maar ik zat nu al 13 dagen zonder warme douche. Dit is een compleet ander leven.

terug door sprookjes achtige bossen en naar beneden en duswerd het weer warmer. de laatste 2 dagen kwamen we in een toeristen gebied waar de wandelroutes samenkomen en de dorpjes snickers en coca cola hadden. Het einde in zicht en na twee dagen redelijk makkelijk lopen aangekomen bij een jeep die ons naar het bus station bracht en de bus naar Kathmandu voor 8 uur.

Hier aan gekomen gedoucht in het donker omdat er geen stroom was, maar wel warm water:) en genoten van een goede steak en bier. Natuurlijk ook een goed stuk chocola cake toe :p

Het lijkt een lang verhaal maar ik mijn dagboek heb ik ong 50 blz. geschreven met elke dag heel gedetineerd beschreven. Ik ben zo blij dat ik weer in de stad ben waar de grond gelijk is. Mijn kuiten zijn harder dan ooit tevoren en mijn mentale doorzettingsvermogen is met zn 1000% gegroeid. Het was zonder twijfel de zwaarste 2 weken in mijn hele leven. Maar het is het waard! Ik zou dit nooit meer in mijn leven doen maar ik raad het anderen wel aan om te doen. Het veranderd je. Je ziet meer in minder dingen en je leeft met alleen je basisbehoeften. Je eet elke dag hetzelfde tot het je strot uit komt maar je propt jezelf helemaal vol omdat je de energie nodig hebt. Ik ben lichamelijk en geestelijk een stuk sterker en heb het gevoel dat ik nu 'bergen kan verzetten'.

Was het een droom van mij om dit te doen? Nee absoluut niet! Maar het is nu wel iets waar ik over zal dromen.!Deze ervaring is en blijft onbeschrijfelijk en zelfs als ik het met iemand zou kunnen delen kan je niet vertellen wat voor een emoties of gevoelensje had. Voor iedereen is het anders en niemand zal het ooit kunnen begrijpen tot je het met eigen ogen ziet.

Nu blijf ik nog even in Nepal. Ik heb net mijn visum met 15 dagen verlengt en ik wil Pokhara nog zien. wat ik daar allemaal ga meemaken. Geen idee. we zullen zien.

Ik ben trouwens gister bij een groot eerbetoon geweest. Ik weet niet of het het nieuws in NL ook heeft gehaald maar ik denk het wel. Girija Parasad Koirala is zaterdag overleden. Hij heeft 20 jaar in gevangenis gezeten omdat hij vocht voor democratie in Azië. Uiteindelijk na lange tijd heeft hij 15 jaar als president geregeerd over heel Azië. Hij was dus een soort van Nelson Mandela of Ghandi. Ik heb gewoon zijn lichaam gezien en heb mee gelopen tussen een 500.000 man publiek. Toch best gaaf dacht ik zo.

Waarneer zullen jullie weer van mij horen? Geen idee. we zien wel. er staan nu ff geen grote plannen op de agenda. (ja een goede massage om los te komen.)

Tot de volgende keer.

Gr. Stephen